Feliks Wincenty Peto (ur. 4 kwietnia 1898 w Brodnicy, zm. 24 października 1984 w Warszawie) – polski kupiec, kapitan broni pancernych rezerwy Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 4 kwietnia 1898 w Brodnicy, ówczesnym mieście powiatowym rejencji kwidzyńskiej, w rodzinie Władysława i Marii z domu Pilczek. W latach 1910–1917 uczęszczał do gimnazjum w rodzinnym mieście. 4 stycznia 1917 został wcielony do armii niemieckiej. W czasie rewolucji listopadowej 1918 wrócił do Brodnicy i wstąpił do Straży Ludowej.
5 maja 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. W czerwcu 1920 został dowódcą wielkopolskiego plutonu samochodów pancernych, późniejszego 2 plutonu samochodów pancernych, który został utworzony w Bobrujsku ze sprzętu zdobytego przez 14 Dywizję Piechoty. Wyróżnił się we wrześniu 1920 w czasie zagonu na Kowel. 18 września 1920 dowódca „wypadowej grupy samochodowej”, major Włodzimierz Bochenek sporządził wniosek na odznaczenie orderem „Virtuti Militari”. Rozkazem Dowództwa 3 Armii nr 1 z 5 lutego 1921 został odznaczony wspomnianym orderem. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 10 dywizjonu samochodowego w Przemyślu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 19. lokatą w korpusie oficerów rezerwy samochodowych.