Z obowiązków wywiązywała się dobrze, choć zakonnicom przeszkadzało to, że często krzyczała na innych, piła alkohol, paliła papierosy i posługiwała się bronią palną.
Współpraca Fields z urszulankami zakończyła się po 10 latach, gdy doszło do sytuacji, w której wraz z innym pracownikiem zakonu grozili sobie wzajemnie bronią. Mężczyzna wielokrotnie odmawiał przyjmowania poleceń od czarnoskórej kobiety i sprzeciwiał się otrzymywaniu niższego wynagrodzenia niż ona. Siostry zakonne z matką Dunne na czele chciały, by Fields mogła dalej pracować dla klasztoru, ale biskup Jan-Baptysta Brondel nakazał usunięcie jej ze stanowiska. Początkowo otworzyła jadłodajnię, ale interes upadł po 10 miesiącach, ponieważ nie pobierała opłat za posiłki od ubogich.
Praca dla amerykańskiej poczty W 1895 roku stanęła do konkursu o kontrakt na doręczanie poczty. Udało się jej zaprząc sześć koni do dyliżansu najszybciej ze wszystkich kandydatów. Podpisała umowę na dostarczanie przesyłek dyliżansem z Cascasde do okolicznych domów. Wśród nich był oddalony o mniej więcej 20 km klasztor, dzięki czemu pozostała w stałym kontakcie z urszulankami. Była drugą kobietą i pierwszą Afroamerykanką zatrudnioną przez amerykańską pocztę na tym stanowisku (ang. Star Route Carrier). Niezawodność zapewniła jej przydomek Stagecoach Mary (pol. Dyliżansowa Mary).