Była żoną Władysława Stebnickiego. Miała jedną córkę, Monikę. Prywatnie była miłośniczką psów, zwłaszcza buldogów i jamników; corocznie brała udział w krakowskim Marszu Jamników.
Praca badawcza Stebnicka specjalizowała się w systematyce, filogenetyce i biogeografii chrząszczy, zwłaszcza z trudnej taksonomicznie podrodziny plugowatych. W jej zainteresowaniach znajdowała się fauna krain: palearktycznej, orientalnej, australijskiej, nearktycznej i neotropikalnej. Brała udział w wyprawach terenowych na Syberię, do Iraku, Wietnamu, Korei Północnej i Australii. Odwiedzała także kilka krajów europejskich, Kanadę i Stany Zjednoczone.
Jest autorką 111 publikacji naukowych, w tym kilku zeszytów z serii „Klucze do oznaczania owadów Polski”. Za jej opus magnum uchodzi czterotomowa monografia plugowatych świata, której trzy pierwsze części zostały nagrodzone w 2010 roku przez Wydział II Nauk Biologicznych Polskiej Akademii Nauk.
Przez długi czas była redaktorką „Acta Zoologica Cracoviensia”. Należała do Polskiego Towarzystwa Taksonomicznego, florydzkiego , , przy Smithsonian Institution oraz nebraskiej grupy Scarab Workers.
Upamiętnienie Na jej cześć nazwano m.in. rodzaj oraz gatunki: , , Cephalocyclus stebnickae, , , i .
Przypisy
Kategoria:Polscy koleopterolodzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Przemyślu Kategoria:Ludzie związani z Krakowem Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2012