W wieku 6 lat zaczęła grać na sprezentowanym jej rodzinie przez wujka fortepianie. Przejawiany przez nią, a także przez jej siostrę Clarę talent muzyczny sprawił, że gdy miała 11 lat rodzice zdecydowali o przeprowadzce do Piotrogrodu (ówczesna nazwa Petersburga), aby obie dziewczynki mogły uczęszczać do Konserwatorium Cesarskiego. W konserwatorium utalentowana Nadia budziła szczególne zainteresowanie jego dyrektora, kompozytora Aleksandra Głazunowa. Jej głównym nauczycielem był pedagog fortepianu Leonid Nikołajew.
Kariera W 1918 roku, z powodu wstrząsów politycznych i trudności wynikłych wskutek wbuchu rewolucji rosyjskiej, Reisenbergowie opuścili Rosję i podróżowali po obszarze dzisiejszej Litwy, Polski i Niemiec. W okresie tym Nadia i Clara rozwijały się muzycznie, m.in. w 1921 roku, podczas pobytu w Polsce, Nadia zagrała po raz pierwszy koncert z udziałem orkiestry: wykonała Nikołaja Rimskiego-Korsakowa z Orkiestrą Filharmonii Warszawskiej pod dyrekcją Artura Rodzińskiego, który przy tym debiutował jako dyrygent. W 1921 roku Reisenbergowie otrzymali wizy, w związku z czym wyruszyli w podróż statkiem do Stanów Zjednoczonych. 19 grudnia 1921 roku dotarli na Wyspę Ellis, gdzie ich przyjaciel, rosyjski bankier Isaac J. „Sasha” Sherman, ułatwił im odprawę celną.