W latach 40. XX wieku Reisenberg wielokrotnie występowała z Filharmonią Nowojorską pod dyrekcją Johna Barbirolliego i Artura Rodzińskiego, m.in. wykonując w 1945 roku w Carnegie Hall Siergieja Prokofjewa, kiedy orkiestrą dyrygował Rodziński – było to pierwsze spotkanie Nadii z tym dyrygentem od czasu jej pierwszego w życiu występu z orkiestrą 24 lata wcześniej.
W latach 50. XX wieku zrezygnowała z kariery solowej i większości tras koncertowych na rzecz muzyki kameralnej oraz nauczania. Od 1955 roku uczyła w , zaś od 1974 roku w Juilliard School. Dawała także prywatne lekcje. W dziedzinie muzyki kameralnej wielokrotnie występowała z kwartetem smyczkowym i z takimi artystami jak skrzypkowie i , klarnecista oraz wiolonczelista Joseph Schuster. Była ponadto jurorką w konkursach muzycznych, m.in. w .
Nadia Reisenberg nagrała na Long Play albumy, z których pierwszym była wydana w 1946 roku Johannesa Brahmsa, wykonana z klarnecistą Bennym Goodmanem. Pozostałe nagrania, w większości zrealizowane w latach 50. XX wieku nakładem wytwórni , obejmują nokturny i mazurki Fryderyka Chopina, sonaty Josepha Haydna oraz dzieła Modesta Musorgskiego, Dmitrija Kabalewskiego, Siergieja Rachmaninowa i Piotra Czajkowskiego.