Wang Meng (; ur. w Wuxing (dzis. Huzhou) ok. 1308, zm. w 1385 w Nankinie), imię publiczne: Shuming (), pseudonim: Huanghe Shanqiao (), Xiangguang Jushi () – chiński malarz zaliczany do tzw. „Czterech Wielkich Mistrzów epoki Yuan”.
Życiorys thumb|Samotne domostwo w górach Qingbian, 1366. Muzeum Szanghajskie Jego ojciec Wang Guoqi (zm. ok. 1366) był poetą, kaligrafem i koneserem; jego wujem ze strony matki był malarz Zhao Yong, dziadkiem zaś Zhao Mengfu, u którego mógł pobierać pierwsze lekcja malarstwa. Należał zatem do znamienitej rodziny, z której wywodziło się wielu uczonych, artystów i urzędników. Niewiele wiadomo o jego wczesnym życiu, poza faktem, że przejawiał talent poetycki. Kontynuując rodzinne tradycje, w latach 40. sprawował pomniejszy urząd, jednak powstanie Czerwonych Turbanów i załamanie się mongolskiej kontroli nad regionem Jiangnanu wstrzymały jego karierę. W tych niespokojnych latach wycofał się do „pustelni” położonej na Górze Żółtego Żurawia na północ od Hangzhou, skąd wziął się jego literacki pseudonim „Zbieracz opału z góry Huanghe” (Huanghe Shanqiao). Poza tym dużo podróżował po pobliskich terenach południowo–wschodnich Chin, odwiedzając Suzhou, Wuxi i Songjiang, zwiedzając słynne miejsca, biorąc udział w literackich przyjęciach oraz poznając czołowych pisarzy i malarzy tego czasu.