W Moskwie podjęła naukę na Komunistycznym Uniwersytecie Mniejszości Narodowych Zachodu. Następnie, w latach 1928–1931, była tam wykładowczynią. Pracowała również na innych radzieckich uczelniach. W latach 1937–1941 była profesorem nadzwyczajnym na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym. W 1940 r. uzyskała stopień kandydata nauk historycznych. Podczas II wojny światowej nauczała w szkole antyfaszystowskiej w Krasnogorsku, zaś w latach 1943–1944 była jej dyrektorką.
W 1944 r. wróciła na Węgry. Zasiadała w Tymczasowym Zgromadzeniu Narodowym (grudzień 1944-listopad 1945). W kolejnych latach trzykrotnie obejmowała mandat deputowanej do Zgromadzenia Narodowego, w kadencjach 1947–1949, 1949–1953 oraz 1953–1957. W latach 1946–1948 była zastępcą członka Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Węgier. Po zjednoczeniu Komunistycznej Partii Węgier i Socjaldemokratycznej Partii Węgier w 1948 r. weszła do Komitetu Centralnego nowo powstałej Węgierskiej Partii Pracujących i pozostawała jego członkinią do 31 października 1956 r., to jest do wymiany kierownictwa partii po zbrojnym powstaniu w październiku 1956 r.