Była również jedną z przewodniczących organizacji kobiecej przy związku zawodowym robotników przemysłu metalowego.
W 1944 r., po objęciu władzy na Węgrzech przez kolaborujących z nazistowskimi Niemcami strzałokrzyżowców, dołączyła do antyfaszystowskiego ruchu oporu. Działała na terenie Újpestu. W 1945 r. z polecenia Komunistycznej Partii Węgier współorganizowała Demokratyczny Sojusz Kobiet Węgierskich, który stopniowo stał się organizacją pozostającą pod wpływem komunistów. Została wybrana do węgierskiego Tymczasowego Zgromadzenia Narodowego w kwietniu 1945 r. Sprawowała również mandat deputowanej do parlamentu Węgierskiej Republiki Ludowej w kolejnych kadencjach, aż do 1967 r.
Między majem 1945 r. a październikiem 1946 r. zasiadała w Komitecie Centralnym Węgierskiej Partii Pracujących, następczyni Węgierskiej Partii Komunistycznej powstałej po wymuszonym zjednoczeniu z Socjaldemokratyczną Partią Węgier. Następnie została przeniesiona do partyjnej komisji kontroli i nigdy więcej nie objęła funkcji w najwyższych władzach partyjnych. W latach 1949–1953 była członkinią Rady Prezydialnej Węgierskiej Republiki Ludowej.