14–19). Prześladowany uważa, że padł ofiarą własnej gorliwości. Wyraża głęboki ból, wstyd i osamotnienie, zwracając się do Boga, który zna jego cierpienie, podczas gdy prześladowcy dręczą go bez litości, podając mu żółć () i ocet (). Prosi o sprawiedliwą karę dla swoich wrogów: by ich stół stał się pułapką, oczy oślepły, a domy opustoszały, wylewając na nich Boży gniew. Błaga także, by ich winy zostały spotęgowane, a oni sami wymazani z księgi żyjących, odcięci od sprawiedliwości i wspólnoty prawych (20–29). Ostatecznie podmiot, czując się nędznym i zbolałym, jeszcze raz prosi Boga o pomoc, pragnąc Go chwalić pieśnią () i dziękczynieniem (), co jest milsze Bogu niż ofiary ze zwierząt, jak bawół () i cielec (). Ubodzy () i szukający Boga powinni radować się, bo Pan wysłuchuje biednych, nie gardzi więźniami i ocali Syjon (), dając posiadłość swoim sługom. Niechaj niebiosa, ziemia i morza chwalą Boga za Jego dzieła i opiekę nad tymi, którzy Go miłują (30–37).