W lutym 1957 r. weszła w skład Komitetu Centralnego Węgierskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej, sukcesorki Węgierskiej Partii Pracujących. W styczniu 1958 r. weszła do rządu Ferenca Münnicha jako minister oświaty, który to resort był odpowiedzialny nie tylko za szkolnictwo, ale też za wydawnictwa, prasę, instytucje kulturalne, teatry i film. Na stanowisku pozostawała do 1961 r.
W 1970 r. została członkinią Komitetu Agitacji i Propagandy przy KC Węgierskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej (w którym pozostawała do 1975 r.), zaś w listopadzie tego samego roku weszła do najwyższego ciała decyzyjnego partii - Komitetu Politycznego.
Jej wpływy w partii zaczęły słabnąć w połowie lat 80.: w 1985 r. została usunięta z Komitetu Politycznego, w 1988 r. ogólnokrajowy kongres partyjny usunął ją również z Komitetu Centralnego. W grudniu 1988 r. oficjalnie ogłosiła przejście na emeryturę, kończąc również pracę redaktorki partyjnego organu Társadalmi Szemle. Po upadku socjalizmu na Węgrzech nie prowadziła już żadnej działalności publicznej.