Po powrocie do Budapesztu kontynuowała działalność artystyczną. Tworzyła fotografie o różnorodnej tematyce, m.in. akty, krajobrazy miejskie, fotografie reklamowe, martwe natury, ale największą popularność zyskiwały wykonywane przez nią portrety. Była pionierką nowoczesnej fotografii portretowej na Węgrzech. W 1911 roku zaczęła publikować w czasopiśmie „A Fény” (Światło). W 1912 roku otworzyła pracownię przy ul. Pálné Veres 12 i zamieszkała w mieszkaniu nad pracownią. Jesienią tego roku poślubiła filozofa i naukowca , wdowca z dwójką dzieci. Zarówno jej studio, jak i jej dom były miejscami spotkań intelektualistów, artystów, filozofów, miejscem dyskusji. Była także jedną z nielicznych węgierskich kobiet-fotografek, które odniosły sukces komercyjny.
W kręgu jej znajomych zawsze znajdowali się artyści, tacy jak architekt , gobeliniarka i malarka Noémi Ferenczy czy Imre Kner i jego rodzina. Po ślubie z Zalaiem w otoczeniu Máté pojawili się również tacy intelektualiści i artyści jak Béla Balázs, , , , Gyula Juhász, György Lukács, Karl Mannheim i inni. Wykonała portrety wielu osób z kręgu swoich znajomych, a także innych postaci węgierskiego życia publicznego. Do jej najbardziej znanych dzieł należą portrety Mihálya Babitsa i Margit Kaffki.