Jej długa historia, szczególnie w muzyce kościelnej, czyni ją jednym z najważniejszych gatunków w zachodniej tradycji muzycznej, z korzeniami sięgającymi starożytności.
Historia Historia muzyki chóralnej sięga korzeniami starożytnych cywilizacji, gdzie śpiew grupowy był powszechną praktyką. Najwcześniejsze formy w Europie występowały w starożytnej Grecji, gdzie chóry odgrywały centralną rolę w ceremoniach religijnych i przedstawieniach teatralnych, na przykład w chórach komentujących akcję w dramatach. W średniowieczu muzyka chóralna była głównie sakralna, z dominacją chorałów gregoriańskich, śpiewanych unisono przez schole podczas liturgii w kościołach, co miało na celu stworzenie jednolitego, harmonijnego brzmienia, będącego fundamentem współczesnego śpiewu chóralnego. Z czasem, wraz z rozwojem kompozycji muzycznej, pojawiła się polifonia, umożliwiając współistnienie wielu niezależnych linii melodycznych, co wzbogaciło teksturę i ekspresję muzyki chóralnej. W okresie renesansu muzyka chóralna osiągnęła wysoki poziom rozwoju, z bardziej złożonymi stylami polifonicznymi, a ze względu na zakaz śpiewu kobiet w kościele, kompozytorzy wykorzystywali głosy chłopięce do partii sopranowych, co dodawało nowego wymiaru brzmienia.