Ta sytuacja, w połączeniu z pewnymi cechą społeczną, jaką była porywcza mentalność, skłoniła wielu korsykańskich imigrantów do działalności przestępczej. Wielu Korsykanów działało jako złodzieje i rabusie zarówno w mieście, jak i na rzymskiej Kampanii. Choć Korsykanie nie stanowili najbardziej kłopotliwej grupy imigrantów w Rzymie, ich reputacja była na tyle zła, że papiestwo wydało przeciwko nim liczne prawa. Wśród nich znalazł się dekret wydany w 1475 roku przez papieża Sykstusa IV (pontyfikat 1471–1484), który zabraniał Korsykanom osiedlania się w mieście, o ile nie wpłacili kaucji w wysokości dwustu dukatów i nie zobowiązali się z góry do nienoszenia broni. Kolejne rozporządzenie, wydane w 1500 roku przez papieża Aleksandra VI (pontyfikat 1493–1503), nakazywało wydalenie wszystkich Korsykanów z Rzymu i Państwa Kościelnego. mały|lewo|Kościół św. Chryzogona, aż do 1768 roku narodowa świątynia Korsykanów w Zatybrzu w Rzymie, miejsce pochówku wielu korsykańskich oficerów wojskowych W praktyce jednak wszystkie te dekrety pozostały niewykonane, a ich jedynym efektem było wzmocnienie morale Korsykanów w Rzymie, którzy zaczęli skutecznie integrować się ze społeczeństwem XVI-wiecznego miasta. W renesansowych Włoszech Korsykanie cieszyli się reputacją odważnych ludzi.