Jego działalność była przedmiotem sporów między biskupem kieleckim a władzami państwowymi. Kilkukrotnie stawał przed sądem i skazywany był na kilkudniowy areszt. Po 1935 wycofał się z czynnego życia politycznego i poświęcił się pracy asystenta kościelnego diecezjalnej Akcji Katolickiej. Był m.in. dyrektorem Kongregacji Kapłanów Rekolekcjonistów oraz asystentem kościelnym w Instytucie Akcji Katolickiej i Katolickim Stowarzyszeniu Mężów. Był przewodniczącym Sekcji Nauk Społecznych Związku Zakładów Teologicznych w Polsce. W 1937, po śmierci wrogiego sanacji biskupa Augustyna Łosińskiego został przez sprzyjającego władzom sanacyjnym biskupa Czesława Kaczmarka wysłany na urząd proboszcza w Książu Wielkim.
W 1947 został przeniesiony do diecezji łódzkiej, gdzie wykładał w seminarium oraz pełnił urząd proboszcza, najpierw w Pabianicach, potem w Głownie, wreszcie w parafii katedralnej w Łodzi.
Zmarł 14 sierpnia 1959. Został pochowany na cmentarzu św. Franciszka w Łodzi.
Przypisy
Bibliografia