Hugo I Henckel von Donnersmarck zmarł 4 października 1890 roku. Po jego śmierci formalna odpowiedzialność za rodzinne dobra – w tym kluczowy majątek w Nakle – spoczęła na wdowie, Laurze von Kaszonyi. Od 1890 do 1905 roku to ona figurowała jako właścicielka dóbr nakielskich, pełniąc rolę ich pani na Nakle. W praktyce zarządzanie ogromnym majątkiem odbywało się we współpracy z dorosłymi pasierbami. Zaraz po śmierci ojca dokonali oni przebudowy pałacu w Nakle (m.in. podwyższając pałacową wieżę), kontynuowali też prowadzenie rozległych interesów przemysłowych. Wdowa Laura pozostała bezdzietna, co oznaczało, że po jej odejściu majątek powróci do rąk dzieci Hugona z pierwszego małżeństwa. Jej pozycja prawna zabezpieczała jednak integralność dóbr przez kilkanaście lat – dzięki temu dobra nie uległy podziałowi tuż po śmierci Hugona. Do 1905 roku to właśnie ona widniała w dokumentach jako właścicielka Nakła​, choć kluczowe decyzje podejmowali wspólnie pasierbowie: Hugo II, Łazarz IV i Artur. Najbardziej namacalnym śladem obecności Laury von Kaszonyi na Górnym Śląsku jest pałac Donnersmarcków w Nakle Śląskim.