Titz nie tylko przywrócił instrument do pełnej sprawności, ale także wprowadził innowacje, które nadały mu brzmienie zbliżone do organów.
Osiągnięcie to zwróciło uwagę Carla Simona – wydawcy muzycznego i handlarza instrumentami z Berlina, który zaproponował Titzowi współpracę. Od 1903 roku Titz rozpoczął produkcję fisharmonii artystycznych w warsztacie mieszczącym się w Lwówku Śląskim pod dzisiejszym adresem ul. Krawczyńskiego 8https://lwowek_slaski.fotopolska.eu/Lwowek_Slaski/b84805,Krawczynskiego_8.html. Rocznie powstawało od sześciu do siedmiu instrumentów, przeznaczonych wyłącznie dla koneserów i artystów.
Jednym z najsłynniejszych użytkowników fisharmonii Titza był Sigfrid Karg-Elert, który nabył swój egzemplarz w 1906 roku. Kompozytor poświęcił temu instrumentowi liczne utwory, w tym Madrygał op. 42, dedykowany bezpośrednio Titzowi.
Od 1911 roku w pracowni Titza pracował jego zięć, Martin Schlag (ur. 27 sierpnia 1886 w Świdnicy), syn znanego budowniczego organów Heinricha Schlaga. 60-letni Johannes Titz otrzymał świadectwo patentowe nr 173995, z dnia 30 grudnia 1904 roku, wystawione przez Cesarski Urząd Patentowy dla Johannesa Titza dotyczący usprawnienia mechaniki fortepianu.