Pałac był w posiadaniu rodziny Glinków do 1939 roku. Po Józefie Glince majątek odziedziczył Mikołaj Zenon Glinka, zamężny z Marią Watta-Kosicką, a po jej śmierci ze swoją kuzynką Marią Augustą Okęcką. W skład dóbr szczawińskich wchodziły folwarki Szczawin, Grodzisk, Ponikiew Wielka, Czarnów, łącznie obejmując 7701 mórg ziemi. Ponadto Mikołaj Glinka posiadał też majątek Susk Stary.
Mikołaj Zenon, zmarły w 1907 roku, z pierwszego małżeństwa miał dwóch synów Antoniego i Władysława Bonifacego, a z drugiego małżeństwa Zygmunta. Dziedzicem Szczawina został Antoni, Władysław Bonifacy odziedziczył majątek w Susku Starym, a Zygmunt w Mękarzowie. Mimo podziałów majątek szczawiński pozostał jednym z największych w guberni łomżyńskiej.
W l. 1890-1894 roku pałac przeszedł gruntowny remont, a także uporządkowano park według projektu Waleriana Kronenberga w 1898 roku. W 1918 roku do galerii wschodniej został dobudowany drugi trakt. Antoni Glinka zmarł w 1933 roku, a majątek odziedziczył po nim syn Stanisław. W czasie II wojny światowej majątkiem zarządzał Niemiec Radke. Po wojnie majątek przekształcono w PGR, a następnie w Spółdzielnię Pracy. Kolejnym użytkownikiem pałacu była szkoła podstawowa. W 1977 roku szkoła została przeniesiona z niszczejącego pałacu do pobliskiego Goworowa.