Opracował scenariusze ekspozycji w Sulmierzycach, Pyzdrach, Kaliszu, Międzyrzeczu, Babimoście, Gołuchowie, Koszutach i Szamotułach. Przygotował założenia programowo-naukowe Skansenu Wsi Wielkopolskiej w Lednogórze dla Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu. Był opiekunem merytorycznym w Wielkopolskim Parku Etnograficznym w Dziekanowicach przy Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy. Autor licznych wystaw etnograficznych nie tylko w Poznaniu, lecz także wielu innych muzeach w Polsce i za granicą.
Poza pracą w Katedrze Etnografii na Uniwersytecie Poznańskim wykładał też sztukę ludową na Uniwersytecie Wrocławskim (1974-1978). Tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie etnografii uzyskał w 1971 roku, broniąc pracę pt. Ludowa plastyka kultowa w Wielkopolsce, napisaną pod kierunkiem Józefa Burszty.
Efekty swojej pracy publikował w licznych czasopismach naukowych, m.in. Lud, Polska Sztuka Ludowa, Etnografia Polska, Muzealnictwo,, a także w prasie lokalnej, m.in. w Kronice Gostyńskiej. Był współautorem trzech tomów Kultury Ludowej Wielkopolski. Większość jego dokumentacji (rękopisy, notatki terenowe, negatywy i odbitki fotograficzne) została przekazana przez spadkobierców Muzeum Etnograficznemu w Poznaniu.