Aleksandra Polańska-Hryńczuk (ur. 11 stycznia 1911 w Łabowej, zm. 30 listopada 2004) – pisankarka łemkowska.
Życiorys Urodziła się w rodzinie sołtysów jako dziesiąte dziecko swoich rodziców, po niej urodziła się jeszcze dwójka dzieci. Jej ojcem był Aleksander Polański, posiadacz ok. 100 ha ziemi i lasu; matką była Amalia Steranka. Aleksandra Polańska uczęszczała do szkoły podstawowej w Łabowej, a następnie do Nowego Sącza. W Nowym Sączu z bardzo dobrymi wynikami ukończyła seminarium nauczycielskie. Wraz z innymi Łemkami została aresztowana 1 września 1939 r. i umieszczona w Berezie Kartuskiej. Zwolniono ją po kilku tygodniach. W 1940 r. wyszła za mąż za Bohdana Hryńczuka i miała z nim córkę i syna. W 1947 r. cała rodzina została wysiedlona w ramach akcji „Wisła” i osiadła w Chojnowie, a w 1959 r. przeniosła się do Wrocławia. Zmarła 30 listopada 2004 r. i została pochowana na Cmentarzu Grabiszyńskim.
Twórczość Aleksandra Polańska-Hryńczuk zaczęła tworzyć pisanki w wieku pięciu lat i była aktywna w tej dziedzinie przez całe życie. Z opisu jej twórczości sporządzonego w latach 80. XX w. wynika, że ozdabianie jaj zajmowało jej niekiedy kilkanaście godzin dziennie. Najwięcej prac wykonywała przed Wielkanocą, ale pracowała przez cały rok.