Meczet w Iwiu (, trb. Iuieuskaja miaczeć) – drewniany meczet z 2. połowy XIX wieku w Iwiu, najstarszy drewniany meczet na Białorusi.
Historia Na przełomie XVIII i XIX wieku miejscowi Tatarzy mieli własną gminę z imamem. Przed budową meczetu Tatarzy z Iwia-Murawszczyzny należeli jednakże do parafii w Dowbuciszkach. Meczet zaprojektował ziemianin Mieczysław Strebejko w 1881 roku. Budowa meczetu, w większości sfinansowana przez hrabinę Elfrydę Zamojską, właścicielkę Iwia, została zakończona w 1884 roku. Jest to jeden z najstarszych meczetów na Białorusi i najstarszy drewniany meczet w tym kraju. Świątynia miała status dżami i początkowo była meczetem filialnym parafii w Dowbuciszkach.
Miejscowość wraz z meczetem znalazła się po I wojnie światowej w granicach Polski, w powiecie lidzkim. Wymieniono minaret w 1922 roku, środki na remont pochodziły od Tatarów ze Stanów Zjednoczonych. 20 lipca 1934 roku została odsłonięta tablica ku czci hrabiny Elfrydy Zamojskiej. Po II wojnie światowej świątynia znalazła się w granicach ZSRR i pozostawała jedynym czynnym meczetem w Białoruskiej SRR.