Pierwsze cztery miejsca rozdzielane są zatem bez uwzględnienia przynależności politycznej „najlepszych przegranych” – poza wykluczeniem kandydatów niezależnych – w celu promowania reprezentacji różnych społeczności. Pozostałe cztery miejsca przydzielane są tą samą metodą, ale rozdzielane pomiędzy „największych przegranych” partii, która zdobyła najwięcej miejsc w wyborach bezpośrednich. Dzięki temu wyniki „najlepszych przegranych” nie powodują utraty przez zwycięską partię przewagi nad pozostałymi partiami politycznymi lub ewentualnie utraty bezwzględnej większości w izbie. W ten sposób największe ugrupowanie otrzymuje co najmniej tyle miejsc, ile przydzielono partiom innym niż ona sama, gdy wyznaczono pierwszych czterech „najlepszych przegranych”. Jeśli zwycięskiej partii przyznano już miejsca w czwórce najlepszych, do obsadzenia pozostaje taka sama liczba miejsc. Jedno z nich może zostać następnie przydzielone kolejnej partii, która zdobędzie najwięcej głosów, jeśli nie otrzymała jeszcze żadnego „najlepszego przegranego”, a następnie kolejnej partii, jeśli zajdzie taka potrzeba, i tak dalej. Podział drugiej części „najlepszych przegranych” odbywa się jednak wyłącznie na korzyść kandydatów z partii, które uzyskały przynajmniej jeden mandat w głosowaniu bezpośrednim.