W okresie 1925–1929 jako sideman uczestniczył w licznych sesjach nagraniowych firmowanych nazwiskami takich liderów jak Goldkette, Trumbauer, Biderbecke, Red Nichols, bracia Dorsey – Jimmy i Tommy, oraz Joe Venuti.
W 1929 zrezygnował z występów przed publicznością na rzecz kariery muzyka studyjnego. Przez następne cztery dziesięciolecia pracował w Nowym Jorku głównie w wytwórniach płytowych, radiu, a później telewizji. Grał przeważnie muzykę popularną. Trzydzieści pięć lat był członkiem orkiestry NBC. Wraz z upływem czasu unowocześniał swój styl gry.
Zawsze interesował się budową instrumentów perkusyjnych. Jeszcze w 1932 założył orkiestrę, w której muzycy grali na kilku zaprojektowanych przez niego instrumentach. On sam zaś grał na nastrojonych chromatycznie kilkunastu zmodyfikowanych wg własnego pomysłu afrykańskich bębnach ngoma. W realizacji przedsięwzięcia pomagał mu perkusista Don King.
W latach 70., kiedy był już emerytem i muzykiem zapomnianym, okazjonalnie pojawiał się na estradzie. Sporadycznie występował na festiwalach jazzowych. W 1975 zagrał w Carnegie Hall na koncercie upamiętniającym Jeana Goldkette’a.
W ostatnim okresie życia mieszkał w Vincentown w New Jersey. Przed śmiercią był rezydentem domu opieki w Medford. Miał 78 lat.