thumb|Anioł natchnienia widziany we śnie przez Chodżu Kermaniego. Biblioteka Pałacu Topkapi Perfekcyjnie wykończony rękopis, uznawany za arcydzieło stylu dżalajirydzkiego, być może został wykonany z okazji powrotu Soltana Ahmada do Bagdadu, który w latach 1391 do 1394 był zajmowany przez Timura, oraz skonsumowania jego małżeństwa, a tym samym dalszego trwania dynastii Dżalajirydów. Szczególne miejsce zajmuje w nim Homaj i Homajun, najsłynniejszy poemat (masnawi) Chodżu Kermaniego, wzorowany na Chosrowie i Szirin Nezamiego. Ilustracje do Homaja i Homajun wyróżnia fakt, iż zajmują niemal całe karty, z tekstem zredukowanym do jednego dystychu. Partie malarskie rękopisu, otaczając wersy poezji, wylewają się poza blok tekstu na marginesy i wypełniają całą kartę. Powierzchnia miniatur stanowi płaski plan, na tle którego rozmieszczone są w kręgu smukłe, drobne postaci. Ze szczególną pieczołowitością oddano detale architektoniczne, lamperie w geometryczne wzory z płytek okładzinowych, łuki sklepień pokryte kwiatowymi arabeskami, kobierce w segmentowe desenie i ażurowe, stiukowe okratowania okien, „które układają się w olśniewający korowód promiennych błękitów, pomarańczy i czerwieni”.