Reforma rolna w Polsce (1920) – ustawowe kształtowanie ustroju rolnego Polski, opartego na silnych, zdrowych i zdolnych do wydatnej produkcji gospodarstwach różnego typu i wielkości, stanowiących prywatną własność ich posiadaczy. Ustrój rolny należy interpretować jako system społeczno-gospodarczy, który reguluje stosunki władania ziemią i sposobu jej użytkowania w rolnictwie.
Uchwała o reformie rolnej z 1919 r. W niepodległej Polsce szerokie grono polityków i działaczy gospodarczych dążyło do szybkiego rozwiązania kwestii chłopskiej. Oficjalne akty prawne regulujące zasady przebudowy ustroju rolnego zapoczątkowane zostały „Uchwałą Sejmu Ustawodawczego z 1919 r. w przedmiocie zasad reformy rolnej”Uchwała Sejmu Ustawodawczego z dnia 10 lipca 1010 r. w przedmiocie zasad reformy rolnej. https://www.google.com/search?q=Uchwa%C5%82%C4%85+Sejmu+Ustawodawczego+z+1919+r.+w+przedmiocie+zasad+reformy+rolnej%E2%80%9D.&oq=Uchwa%C5%82%C4%85+Sejmu+Ustawodawczego+z+1919+r.+w+przedmiocie+zasad+reformy+rolnej%E2%80%9D.&gs_lcrp=EgZjaHJvbWUyBggAEEUYOdIBCDIwMTNqMGo3qAIIsAIB8QV9nwv-Mb-Frw&sourceid=chrome&ie=UTF-8.. Uchwała stanowiła istotny sygnał gotowości Sejmu Ustawodawczego do gruntownej reorganizacji struktury własnościowej wsi polskiej.