W dalszej kolejności wywłaszczeniu na cele reformy rolnej miały także podlegać nieruchomości rolne należące do osób prawnych oraz instytucji publicznych, a następnie ziemie pozostające w rękach prywatnychWojciech Ziętara, Społeczny i ekonomiczny charakter reform rolnych w okresie między- i powojennej, Roczniki Naukowe Ekonomii Rolnictwa i Obszarów Wiejskich, Tom 102 , Zeszyt 1, Warszawa 2015..
Uchwała zabezpieczała właścicielowi dóbr ziemskich prawo tylko do jednego gospodarstwa. Zasadniczo maksimum indywidualnego posiadania, nie podlegające przymusowemu wykupowi ustalono w granicach od 60 do 180 ha. Dla zaboru pruskiego i ziem wschodnich granica została podniesiona do 400 haJakub Pokoj, Wywłaszczenia i nacjonalizacja nieruchomości na tle reform rolnych w Polsce po 1918 r., Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2016. .
Ustawa o wykonaniu reformy rolnej z 1920 r. Moc prawną Uchwały Sejmu Ustawodawczego dała ustawa z 1920 r. o wykonaniu reformy rolnej, która określiła trzy zasadnicze zagadnienia, w tym zapasy ziemi przeznaczone do dyspozycji Głównego Urzędu Ziemskiego, zasady wykupu przymusowego i cena wykupu oraz sposoby przeprowadzenia parcelacji majątków ziemskichUstawa z dnia 15 lipca 1920 r. o wykonaniu reformy rolnej. Dz.U. 1920 nr 70 poz.