Fredzio sugeruje, że kwiaty z ogrodu botanicznego też mogą tam latać, bo niektóre zamieniają się w motyle. Idalka jest zdumiona i zastanawia się, jak kwiaty się porozumiewają. Fredzio wyjaśnia, że robią to znakami, kiwając listkami, co rozumie nawet profesor botaniki. Stary radca, który nie lubi Fredzia, krytykuje te opowieści jako brednie. Idalka jednak woli wierzyć Fredziowi i wciąż myśli o tańczących kwiatach. Budzi lalkę Zosię, kładzie kwiaty na poduszce, zasłania zasłony, by dać im odpocząć.
Nocą dziewczynka słyszy cichą muzykę fortepianu, myśli, że to bal kwiatowy. Nie myli się. Tańczą nawet jej chore kwiaty. Prym wiedzie kominiarczyk z karnawałową rózgą. Lalka Zosia wyskakuje z szuflady, pyta, czy jest bal, ale czuje się ignorowana. Potem zostaje wciągnięta do zabawy. Kwiaty proszą Zosię, o przekazanie Idalce, że chcą być pochowane w ogrodzie, by móc obudzić się jeszcze piękniejsze latem. Rano Idalka wypomina lalce, że nie przekazuje wiadomości. Dziewczynka całuje kwiaty na pożegnanie, kładzie je do dołu, a kuzynowie Janek i Stefan strzelają z łuków.