Problem desek Tarskiego () – problem geometrii wypukłej, sformułowany przez Alfreda Tarskiego w 1932 r. Zagadnienie dotyczy tego, czy -wymiarowy zbiór wypukły w przestrzeni euklidesowej może zostać pokryty "deskami", tzn. przestrzeniami między dwiema hiperpłaszczyznami w taki sposób, że łączna suma szerokości desek (odległości między hiperpłaszczyznami) jest mniejsza od szerokości zbioru pokrytego.
Problem został rozwiązany przez Thøgera Banga w pracach z 1950 i 1951 r.. Jednocześnie w pracy z 1951 r. Bang zaproponował uogólnienie problemu, które do dziś pozostaje nierozwiązane, a którego szczególny przypadek udowodnił Keith Ball w 1991 r..
Sformułowanie mały|Problem Tarskiego w przestrzeni wymiaru 2 Rozważmy zbiór wypukły w przestrzeni euklidesowej . Dla hiperpłaszczyzny , tzn. podprzestrzeń afiniczną przestrzeni wymiaru . Przez będziemy oznaczać szerokość w kierunku , tzn. odległość między dwiema hiperpłaszczyznami równoległymi do podpierającymi . Przez szerokość będziemy mieć na myśli
.
Deską w przestrzeni będziemy nazywać zbiór punktów pomiędzy dwiema hiperpłaszczyznami, które nazywamy hiperpłaszczyznami brzegowymi deski . Szerokość deski będziemy oznaczać i będzie ona wynosić odległość między hiperpłaszczyznami brzegowymi .