Powstanie w Serbii () – wystąpienie zbrojne zainspirowane w lipcu 1941 roku przez Komunistyczną Partię Jugosławii przeciwko wojskom okupacyjnym państw Osi.
Początkowo akty dywersji i sabotażu przeprowadzano w miastach i na liniach komunikacyjnych. Pod koniec sierpnia, gdy do powstania przyłączyli się czetnicy, doszło do bitwy pod Loznicą i wyzwolenia pierwszego miasta. Dopiero we wrześniu 1941 roku wybuchło powstanie na pełną skalę, a cała zachodnia Serbia znalazła się w ogniu walk. Partyzanci i czetnicy zajmowali kolejne miasta opuszczane przez niemieckie oddziały okupacyjne. Zbrojne wystąpienia wkrótce ogarnęły większą część okupowanej Serbii. Wyzwolono duże terytoria w zachodniej i wschodniej części kraju. Na ziemiach zachodniej Serbii zostało utworzone największe wolne terytorium okupowanej Europy, znane jako „Republika Užicka”. Władza w nim była podwójna; dowództwo partyzanckie znajdowało się w Užicach, a dowództwo czetnickie – w Ravnej Gorze.
W miarę rozwoju powstania coraz bardziej widoczny stawał się podział ideologiczny między dwiema dominującymi wśród powstańców frakcjami.