Po opanowaniu Poznania przez oddziały powstańcze, Barbara uczestniczyła w kursie pielęgniarskim dla sanitariuszek ochotniczek. Po ukończeniu kursu, została wysłana na front powstańczy w okolice Szubina, gdzie pełniła służbę w szpitalu polowym. Wiosną 1919 roku została jeszcze wysłana jako sanitariuszka do Lwowa, skąd powróciła do Poznania przywożąc kilkadziesiąt sierot. Oddała je pod opiekę Komitetu Pań Czerwonego Krzyża Wielkopolskiego. W czerwcu 1919 roku zdała maturę.
Ostatnie lata życia W styczniu 1920 roku zapisała się na studia na Wydziale Ekonomiczno-Prawnym Uniwersytetu Poznańskiego (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu), które ukończyła w grudniu 1923 roku uzyskując dyplom nauk ekonomiczno-politycznych. W trakcie studiów jako ochotniczka Czerwonego Krzyża została wysłana na front wojny polsko-bolszewickiej. Trafiła wraz z siostrą Zosią do Brygady Syberyjskiej 5. Armii, w okolicy Grodna, Suwałk i Białegostoku. W ciężkich warunkach, pełniła funkcje sanitariuszki w szpitalu polowym. Na skutek warunków panujących na wojnie, w grudniu 1920 roku wróciła ciężko chora do Poznania.