Najstarszy – typ A – powstawał w okresie ok. 400–600 n.e. Płyty mają kształt ostrza topora o lekko zaokrąglonej górnej krawędzi i prostych bokach, lekko rozszerzających się w najwyższej części. Ikonografia cechuje się brakiem narracji oraz przewagą figur geometrycznych, głównie okręgów i dysków ze spiralami. Są one interpretowane jako wizerunki Słońca i innych ciał niebieskich. Niekiedy figury te otoczone są splotami wielkich węży. Rzadziej spotyka się wyobrażenia walki wojowników z mitycznymi zwierzętami (podobnych do smoków) i rysunki okrętów. Sądzi się, że obrazy te oddają ówczesne wierzenia religijne zwłaszcza związane ze śmiercią, wędrówką w zaświaty i życiem pozagrobowym. Rysunki są płytko rzeźbione.
Typ B powstawał w wiekach VI i VII. Ma podobny kształt do typu A, ale z bokami wklęsłymi oraz bardziej wypukłą górną krawędzią. Na powierzchni głównej charakterystyczne dla tego typu są przedstawiane schematycznie rytymi liniami okręty, przeważnie z żaglem i wizerunki ptaków wodnych.
Kolejne typy, oznaczone literami C–E, mają charakterystyczny, grzybkowaty kształt. Ich bogato ornamentowane powierzchnie są jednak silnie zwietrzałe, przez co widniejące na nich rysunki są niemal całkowicie nieczytelne.