W KL Gusen zaangażował się w działalność obozowego ruchu oporu, wchodząc w maju 1940 roku skład jego kierownictwa.
Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do kraju i w latach 1945–1948 pełnił funkcję kierownika Odlewni Żelaza i Metali w Mikołowie. Następnie, w latach 1949–1950 był zatrudniony w Tyskich Zakładach Drzewnych Przemysłu Terenowego w Tychach, a następnie pracował w Chemicznej Spółdzielni Pracy w Mikołowie jako zastępca przewodniczącego zarządu. W kwietniu 1952 roku przeszedł na emeryturę.
W czasach Polski Ludowej aktywnie działał w środowiskach kombatanckich – najpierw jako członek Związku Byłych Więźniów Politycznych, a następnie Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Od 1946 roku był zaangażowany w działalność Stronnictwa Demokratycznego – był jednym z jego założycieli w Mikołowie oraz członkiem tamtejszego Komitetu Miejskiego. 3 maja 1952 roku rozpoczął współpracę z Komitetem Powiatowym Stronnictwa Demokratycznego w Pszczynie, gdzie stanął na czele komitetu ekonomicznego.
Zmarł 2 listopada 1961 roku w Mikołowie. Pochowany został na tamtejszym cmentarzu parafialnym parafii św. Wojciecha.
Życie prywatne Pochodził z rodziny górnika Pawła i Pauliny z domu Wiaterek.
W 1911 roku ożenił się z Małgorzatą Kloską z Siemianowic.