13 listopada 1918, po uwolnieniu z niewoli, wrócił do Warszawy.
19 lutego 1919 został powołany do czynnej służby w Wojsku Polskim, w charakterze urzędnika wojskowego VII rangi, i wyznaczony członkiem Komisji dla sporządzenia list ewidencyjnych II Korpusu Polskiego oraz zestawienia i oszacowania majątku Korpusu, zabranego przez wojska niemieckie przy rozbrajaniu KorpusuDz. Rozk. Wojsk. Nr 24 z 4 marca 1919, poz. 776.. 15 listopada 1919, na własną prośbę, został zwolniony z Wojska PolskiegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 97 z 27 grudnia 1919, poz. 4074.. Od 30 listopada 1920 do 16 lipca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Wojska Litwy Środkowej na stanowisku zastępcy szefa wydziału gospodarczego. 1 sierpnia 1931 został komendantem Straży Marszałkowskiej Sejmu RP. 15 czerwca 1934 ustąpił ze stanowiska komendanta straży sejmowej i został mianowany kierownikiem intendentury centralnej Magistratu warszawskiego. Społecznie pełnił funkcję prezesa oddziału warszawskiego Legii Inwalidów Wojsk Polskich. Mieszkał w Warszawie przy ul. Wrońskiego 15 m. 3. Był kawalerem.