Do wielu wniosków wyciągniętych z Fleet Problem zaliczały się: lotniskowce dorównują pancernikom w rozstrzyganiu starć morskich; szybkie zespoły bojowe złożone lotniskowców, ciężkich krążowników i niszczycieli posiadają bardzo dużą zdolność do projekcji siły morskiej na znacznych obszarach morskich i lądowych; lotniskowce są bardzo wrażliwe na atak powietrzny, co zrodziło doktrynę „carrier first strike” – oznaczającą że starcie wygrywa strona której lotniskowce uderzą pierwsze; lotniskowce są bardzo wrażliwe gdy operują w pobliżu wrogich jednostek nawodnych; operacje lotniskowców wymagają bardzo dużego wsparcia logistycznego; bombardowanie w locie nurkowym przeciwko okrętom jest znacznie bardziej efektywne od bombardowania horyzontalnego. Ćwiczenia te wykształciły w US Navy grupę entuzjastów lotnictwa morskiego popularyzujących je wewnątrz organizacji, zapewniły też znaczny wzrost doświadczenia lotniczego wśród personelu latającego, z wieloma pilotami nawet dwukrotnie zwiększającymi swój miesięczny nalot.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Fleet Problem · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.