Tam była członkinią grupy teatralnej, prowadzonej przez Olgę Żeromską.

Po wyzwoleniu przez wojska amerykańskie należała do zespołów: Teatru Ludowego im. Wojciecha Bogusławskiego, prowadzonego przez Leona Schillera oraz Teatru Dramatycznego 2 Korpusu, z którym występowała we Włoszech i Wielkiej Brytanii (1946–1948). Po rozformowaniu Korpusu zamieszkała w Londynie, aktywnie uczestnicząc w emigracyjnym życiu artystycznym. Występowała w Teatrze Rozmaitości Wacława Radulskiego (1949), objazdowym Teatrze Sztafeta Wiesława Mireckiego (1949–1950), Teatrze Aktora Wojciecha Wojteckiego (1951) oraz Teatrze Sztuk Czytanych (1950–1951). Najdłużej była związana z Teatrem Polskim ZASP, gdzie występowała oraz sporadycznie reżyserowała do lat 90. XX wieku. Ponadto, w latach 1984–1990 współpracowała z Teatrem Nowym POSK.

Należała do ZASP za Granicą, będąc członkiem Komisji Rewizyjnej (1947), Zarządu Związku (1978–1982) oraz Rady Artystycznej (od 1985 roku). Jako pedagog wykładała w III Studium Teatralnym Stanisława Szpiganowicza (1965–1967) oraz w Laboratorium Teatralnym Barbary Reńskiej (od 1971 roku), którego kierownictwo przejęła następnie po śmierci Reńskiej w 1975 roku.