Traseologia – metoda badawcza, stosowana w archeologii, polegająca na poszukiwaniu i analizie śladów powstałych na przedmiotach wykorzystywanych w przeszłości. Za pioniera tego typu badań uznaje się radzieckiego archeologa Siergieja A. Semenowa który opracował ich podstawy teoretyczne w 1957 roku (z późniejszym tłumaczeniem na język angielski w 1964 roku.). Początkowo traseologia była silnie osadzona w nurcie archeologii procesualnej, obecnie natomiast powszechnie przyjmowany jest paradygmat postprocesualny. Kluczowym jej elementem jest wykorzystanie podejścia biograficznego. Analizowane zabytki mogą być wykonane przykładowo z: krzemienia (oraz szkła wulkanicznego), wybranych surowców kamiennych, srebra, ołowiu, miedzi i jej stopów, ceramiki, kości oraz poroża.
Badania eksperymentalne Elementem niezbędnym w przeprowadzeniu badań traseologicznych jest zastosowanie metody eksperymentalnej. Z pomocą bazy referencyjnej istnieje możliwość rozpoznania śladów powstałych na artefaktach. Wyróżnione są dwa typy doświadczeń wykorzystywane w traseologii: