W latach 1922–1932 uczył historii w Państwowym Gimnazjum im. Narcyzy Żmichowskiej i Państwowym Gimnazjum im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Warszawie. Równolegle kończył studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, w 1933 uzyskał tytuł doktora filozofii. W latach 1932–1944 pracował jako nauczyciel historii w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. W czasie wojny zaangażował się w tajne nauczanie. Jednocześnie kontynuował pracę naukową, w 1943 uzyskał tytuł docenta na Uniwersytecie Warszawskim. Był członkiem Towarzystwa Miłośników Historii w WarszawieSprawozdanie Polskiego Towarzystwa Historycznego 1. IV. 1938 — 31. III. 1939.
Brał udział jako ochotnik w kampanii wrześniowej w Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej, w dywizjonie artylerii motorowej na stanowisku oficera ogniowego, z którym przeszedł szlak bojowy aż do kapitulacji brygady pod Tomaszowem Lubelskim (20 września 1939). Podczas powstania warszawskiego dowodził oddziałem złożonym ze swoich uczniów z I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego. Podczas walk na Starówce został ciężko ranny w brzuch, zmarł 11 sierpnia 1944 w wyniku odniesionych ran w szpitalu polowym przy ul. Długiej 25.