Konsensus zuryski próbował połączyć doktrynę kalwińską i rozwiniętą doktrynę zwingliańską, sprzeciwiając się jednocześnie transsubstancjacji (poglądowi rzymskokatolickiemu) i unii sakramentalnej (poglądowi luterańskiemu). Konsensus został przyjęty przez kościoły w Zurychu, Genewie, Sankt Gallen, Szafuzie, Gryzonii, Neuchâtel i ostatecznie w Bazylei, co doprowadziło do wzajemnej zgody między nimi. Zostało ono „przyjaźnie przyjęte” we Francji i niektórych częściach Niemiec. Melanchton stwierdził, że po raz pierwszy zrozumiał Szwajcarów i nie będzie już przeciwko nim pisał. Konsensus został jednak zaatakowany przez luterańskiego teologa Joachima Westphala i „stał się niewinną okazją do drugiej wojny sakramentalnej”, o której wspomniano w Formule zgody.

Konsensus został dobrze przyjęty w Anglii, chwalił go Martin Bucer oraz Peter Martyr Vermigli.

Kalwin odmawiał odpowiedzi na publikowane ataki, dopóki nie zaczęły one powodować napięcia w stosunkach między luteranami a kościołem reformowanym, w szczególności na twierdzenie Westphala, że osoby popierające dokument były