Zych, szef wywiadu Antoni Płanik oraz łączniczka z inspektoratu bielskiego Zofia Lach – wszyscy przedostali się do Generalnego Gubernatorstwa. Na skutek tych wydarzeń struktury AK w powiatach bielskim i żywieckim uległy rozbiciu.
Wiosną 1943 roku rozpoczęto odtwarzanie ruchu oporu. W miejscowości Żabnica, w rejonie górskim, z inicjatywy rtm. Wacława Zdyba, ps. „Janusz”, „Zawieja” (przysłanego z Kedywu Komendy Okręgu Śląsk) oraz komendanta obwodu „Bojowica”, Antoniego Płanika, ps. „Roman”, utworzono zalążek nowego oddziału partyzanckiego. Początkowo działała tam jedna drużyna pod dowództwem plut. rez. Jana Górnego, ps. „Leo”. Formacja szybko się rozrastała i już w sierpniu 1943 roku została przekształcona w trzy niezależne drużyny: „Romanka”, „Malinka” i „Czarni”, tworzące oddział partyzancki „Beskid Zachodni”. Dowództwo nad całością objął st. sierż. Wojciech Galica, ps. „Jeleń”. Z dowódcą oddziału oraz bezpośrednio z komendą obwodu współpracowali zwiadowcy, wywiadowcy i łącznicy, wśród których znaleźli się m.in. Antoni Szemik, ps. „Zając”, „Toni” oraz Edward Adamczyk, ps. „Kurata”, „Pasierb”. Oddziały operowały na terenie powiatu żywieckiego: „Romanka” działała w rejonie góry Romanki pod dowództwem por. Czesława Świąteckiego, ps. „Surma”; „Malinka” w lasach Lipowej, Radziechów i Węgierskiej Górki pod dowództwem plut.