Walki o Katowice – starcie zbrojne mające miejsce 27 stycznia 1945 między oddziałami Armii Czerwonej a wojskami niemieckimi, skutkujące zdobyciem Katowic i zakończeniem władzy reżimu III Rzeszy w tym mieście.

Przebieg działań bojowych Z końcem 1944 roku reżim III Rzeszy był już świadomy tego, że będzie musiał opuścić Śląsk. W związku z tym przygotowano dwa plany, pierwszy oznaczony literą R przewidywał grabież majątku i jego wywóz do Niemiec, drugi oznaczony literą L demontaż i zniszczenie. Na Śląsk Armia Czerwona dotarła w wyniku operacji wiślańsko-odrzańskiej, która ruszyła 12 stycznia 1945 roku z linii rzeki Wisły. Natomiast w czasie operacji sandomiersko-śląskiej Armii Czerwonej, odbiła region z rąk Niemców. Po walkach Katowice zostały zdobyte 27 stycznia 1945 roku przez żołnierzy z 59 Armii dowodzonej przez gen. płk. Iwana Korownikowa i 4 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego dowodzonego przez gen. por. Pawła Połubojarowa. Pierwsze do miasta wdarły się pododdziały dowodzone przez st.lejtnanta Iwana Pietrowa i st. lejtnanta Sergiusza Chramcowa. Za swój czyn obej otrzymali tytuły Bohatera Związku Radzieckiego. W czasie walk poległo 300 czerwonoarmistów, natomiast Niemcy stracili 1270 żołnierzy a 324 dostało się do niewoli.