W sierpniu 1944 r. wyjechała jako uchodźca do Niemiec, gdzie w sowieckiej strefie okupacyjnej w Berlinie pracowała dla niemieckiego czasopisma „Signal”, tłumacząc literaturę rosyjską na niemiecki. Po wojnie wróciła na Łotwę ciężko chora. Zmarła 9 listopada 1950 r. Została pochowana na Wielkim Cmentarzu w Rydze.
Twórczość literacka Pod koniec lat 90. XIX r. zaczęła publikować artykuły relacjonujące wydarzenia z Jełgawy w „Baltijas Vēstnes”. W 1898 r. opublikowała w gazecie „Tēvija” swoje przemyślenia na temat literatury francuskiej XIX w. Druskas iz franču literatūras. W 1902 r., w dodatku literackim gazety „Pēterburgas Avīzes”, ukazało się opowiadanie Iz dienvidiem. W 1903 r. opublikowała sztukę Naktsjūtas w czasopiśmie „Austrums”, w 1908 r. dramat Melnais Ērglis w „Zalktis”. W 1912 r. ukazało się, w czasopiśmie „Druva”, autobiograficzne opowiadanie Mātes bēdas. Publikując artykuły posługiwała się pseudonimami Aina Rasmer, Aina Rasmere i Rāmaviete. Pisała o polityce, pedagogice, sprawach kobiet, publikowała opowiadania, szkice, opisy, dzienniki podróży.