Ostatnie lata swojej pracy artystka spędziła w Łotewskim Teatrze Narodowym i Teatrze Dramatycznym. W 1920 r. wystąpiła w pierwszym łotewskim filmie fabularnym Es karā aiziedams w reżyserii Vilisa Segliņša. W 1947 r. Berta Rūmniece otrzymała epizodyczną rolę w filmie fabularnym Studio Filmowe w Rydze (Rīgas Kinostudija) Mājup ar uzvaru.
Berta Rūmniece grała głównie role starszych kobiet, szczególnie cenie były kreacje matek. Występowała w sztukach Rūdolfa Blaumaņisa: Ļaunais gars, Pazudušais dēls, No saldenās pudeles, Skroderdienas Silmačos, Indrāni, Ugunī. Odegrała również znaczące role w sztukach: Anny Brigadere, Andrejsa Upītsa, Maksima Gorkiego, Aleksandra Ostrowskiego, Nikołaja Gogola, Gerharta Hauptmanna i Henrika Ibsena. Była pierwszą łotewską aktorką, która świętowała 25. i 50. rocznicę nieprzerwanej działalności scenicznej. Zmarła 18 marca 1853 r. Pochowana została na Cmentarzu Leśnym w Rydze.
Nagrody i wyróżnienia 1945: Artystka Ludowa Łotewskiej SRR - jako pierwsza łotewska aktorka 1945: Order Czerwonego Sztandaru Pracy - jako pierwsza łotewska aktorka 1948: Nagroda Stalinowska za rolę w sztuce Arvīdsa Grigulisa Māls un porcelāns 1950: Order Lenina
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Łotewskie aktorki teatralne Kategoria:Ludzie związani z Rygą Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Zmarli w 1953