Egipcjanie odróżniali „bóstwa”, czyli nṯrw od rmṯ, czyli „ludzi”, jednak znaczenia tych terminów w języku staroegipskim nie są do końca zgodne ze współczesnymi odpowiednikami. Termin nṯr mógł odnosić się do każdej istoty, która na jakiś sposób egzystowała poza sferą życia codziennego. Zmarłych ludzi także określano jako nṯr, ponieważ uważano ich za podobnych do bogów, określenie to stosowano jednak rzadko w odniesieniu do wielu pomniejszych istot nadprzyrodzonych, często określanych przez współczesnych uczonych jako „demony”. W egipskiej sztuce religijnej wyobrażano także miejsca, przedmioty i pojęcia w postaci antropomorficznej. Do grona tych upersonifikowanych idei należały zarówno bóstwa odgrywające istotną rolę w mitologii oraz podczas rytuałów, jak i wymieniane jedynie sporadycznie, nie do końca sprecyzowane istoty, których wykorzystanie mogło stanowić jedynie niewiele więcej niż metaforę.