Jerzy Kociński (ur. 1930 w Szamotułach) – polski fizyk, profesor doktor habilitowany nauk fizycznych, specjalista w zakresie magnetyzmu, przemian fazowych i badań strukturalnych, profesor emerytowany na Wydziale Fizyki Politechniki Warszawskiej.

Życiorys Studiował w latach 1950–1955 na Uniwersytecie w Poznaniu, gdzie otrzymał tytuł magistra w zakresie fizyki. Doktorat uzyskał w Instytucie Fizyki PAN w Warszawie w 1959 roku w wyniku obrony rozprawy pt. "Struktura domenowa w kryształach niklu i żelaza". Jego promotorem był prof. Szczepan Szczeniowski. Stopień doktora habilitowanego, na podstawie rozprawy "Termodynamiczne fluktuacje namagnesowania w ferromagnetykach", otrzymał w 1965 roku również w Instytucie Fizyki PAN. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk fizycznych uzyskał w 1973 roku, a tytuł profesora zwyczajnego w roku 1982. Przez większą część swojej pracy zawodowej był związany z Wydziałem Fizyki Politechniki Warszawskiej.

Był promotorem 10 ukończonych przewodów doktorskich, zaś wielu jego doktorantów zostało uznanymi fizykami, m.in. Ludwik Dobrzyński, Michał Wierzbicki czy Magdalena Seroczyńska.