thumb|Pejzaż z kochankami Mir Kalan Chana. Lucknow, lata 60. XVIII wieku. Kolekcja Dawida Do pewnego odrodzenia mogolskiego malarstwa doszło za sprawą patronatu Muhammada Szaha (1719–1748), którego „rządy były wystarczająco długie by rozkwitł dający się wyróżnić styl". Mogolscy artyści ponownie eksperymentowali ze światłem i przestrzenią, zaś szczególnie udane były zachowujące niemal idealną perspektywę przedstawienia budynków. Ten mały renesans zakończył się gwałtownie gdy w 1739 Nader Szah najechał Indie i złupił Delhi. Po 1758 najważniejszym centrum kulturalnym stał się rządzony przez nawabów Awadh, gdzie działali tacy malarze jak Mihr Czand i Mir Kalan Chan. Obaj pozostawali pod wyraźnym wpływem malarstwa europejskiego, które oddziaływało już nie tylko poprzez druki, ale również profesjonalnych europejskich malarzy obecnych w regionie. Inne lokalne centra mogolskiego malarstwa znajdowały się w bengalskim Murshidabadzie i Patnie. Delhi ponownie stało się istotnym centrum sztuki od kiedy w 1803 znalazło się pod protektoratem brytyjskim. Ostatni godni uwagi mogolscy malarze to działający w pierwszej połowie XIX wieku Ghulam Murtaza Chan i Ghulam Ali Chan, którzy malowali nie tylko dla cesarza, ale również Brytyjczyków. W rezultacie zapożyczony z europejskiego malarstwa realizm przejawiał się również w ich obrazach w stylu mogolskim.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Malarstwo indyjskie Kategoria:Sztuka islamu