W obrazie Amir przebrany za lekarza leczącego czarnoksiężników na dziedzińcu (zobacz ilustracja) „sceneria jest przeładowana i chaotyczna, odchodzi od tradycyjnego perskiego układu kompozycyjnego, czyli architektonicznego pierwszego planu i pejzażowego tła”. Pojawiają się rzadkie w malarstwie perskim przedstawienia osób z profilu, natomiast w prawym górnym narożu widać postać en face. W ramach Hamzaname rozpoczęła się zatem integracja pierwszego planu i tła oraz koncentracja na głównych postaciach historii.
thumb|Siedzący mężczyzna Basawana, ok. 1580. Freer and Sackler Galleries Kolejny etap w ewolucji mogolskiej sztuki obejmował wpływ europejskiego malarstwa, głównie za pośrednictwem drzeworytów. Dla przykładu w Siedzącym mężczyźnie (zobacz ilustracja) Basawan używa europejskiego modelunku i konsekwentnego zmysłu przestrzennej głębi do eksplorowania fizjonomii, charakteru, tekstury, ubrania oraz sposobu w jaki osoba zajmuje przestrzeń. Podczas gdy w tradycji perskiej postać ludzka była pretekstem do eksplorowania piękna i niezależnej ekspresywności kreski, dla mogolskiego artysty kreski stały się narzędziami interpretacji osobowości. Pod koniec lat 80. i w latach 90. XVI wieku w mogolskich warsztatach wykonano dwie kopie Akbarnamy, ilustrowanej kroniki panowania Akbara.