Malarstwo za panowania Dżahangira thumb|Umierający Inajat Chan Balćanda. Agra, 1618. Biblioteka Bodlejańska Nowy mogolski naturalizm dalej rozwijał się pod patronatem Dżahangira (1605–1627). Dla Gowardhana nawet postaci na dekorowanych marginesach albumu (murakki) stają się pełnymi mocy studiami osobowości i „ta własność cielesności i krwistości [...] oddziela mogolskie malarstwo od jego irańskich korzeni”, ponieważ to jedynie ono „konsekwentnie dostrzega, uznaje i bada indywidualność i osobistą wyjątkowość ludzi, których portretuje”. Ekstremalnym przykładem nieskrępowanej ciekawości Dżahangira i jego predylekcji do bezkompromisowego naturalizmu jest obraz Umierający Inajat Chan Balćanda (zobacz ilustracja), istniejący jedynie dlatego ponieważ umierający człowiek, którego wygląd wydał się cesarzowi interesujący, został przymuszony do pozowania do swojego portretu.
Co więcej, Dżahangir był zainteresowany szczególnym i rozpoznawalnym charakterem dzieł swoich artystów.