Cieszył się zaufaniem wielu przedstawicieli śląskiej arystokracji, utrzymując bliskie relacje zarówno z prawicowymi politykami, jak i przemysłowcami, zwłaszcza z kręgu Związku Katolickiej Szlachty na Śląsku. Jego zażyłość z wicekanclerzem Franzem von Papenem (utrzymywana aż do jego śmierci w 1969 r.) sprawiła, że w 1933 r. był rozpatrywany jako kandydat na urząd biskupa Münsteru oraz Berlina. Schmitt uczestniczył również w negocjacjach dotyczących wykładni Konkordatu Rzeszy.
Po 1933 r. jego początkowy entuzjazm wobec narodowego socjalizmu zaczął ustępować narastającemu rozczarowaniu. Szczególnie dotkliwie odczuł to po konfiskacie zabudowań klasztornych w 1940 r., które przekształcono najpierw w obóz dla przesiedleńców, następnie w obóz przejściowy dla wrocławskich Żydów przed ich deportacją do Teresina, a potem ponownie w obóz dla przesiedleńców. W obliczu coraz brutalniejszych ataków nazistów na Kościół i zakony całkowicie wycofał się z jakiejkolwiek działalności politycznej.
Czterdziestu spośród sześćdziesięciu jeden mnichów zostało powołanych do służby wojskowej, jednak opat uniknął tego obowiązku dzięki mianowaniu na proboszcza w Krzeszowie. W lutym 1945 r. uciekł wraz z kilkoma starszymi braćmi do Neresheim w Badenii-Wirtembergii.