Podczas obserwacji w kwietniu 1968 roku wyspa już nie istniała – w jej miejscu widoczne były jedynie żółtawe smugi wody.
Po raz kolejny duża kolumna pary i wyrzuty materiału wulkanicznego zostały zaobserwowane 19 czerwca 1979 roku, a wokół miejsca erupcji do końca czerwca powstał rosnący obszar tefry o średnicy 16 km. Geolodzy odwiedzili to miejsce w połowie lipca – wówczas wyspa miała około 300 m długości, 120 m szerokości i 15 m wysokości, była zbudowana z tefry o rozmiarach od popiołu po duże bomby wulkaniczne. Emisje popiołu nadal miały miejsce po wschodniej stronie wyspy. Ustalono, że nowa wyspa znajdowała się około 1 km na wschód od wyspy z lat 1967–1968. Do początku października 1979 roku wyspa niemal całkowicie zniknęła pod powierzchnią oceanu. mały|Zdjęcie satelitarne erupcji wulkanu z dnia 15 października 2019 roku Następną erupcję po raz pierwszy zaobserwowano 6 czerwca 1995 roku. 12 czerwca ponad powierzchnię wody wyłoniła się nowa wyspa w postaci rosnącej kopuły lawowej. Liczne chmury popiołu wznosiły się na setki metrów i rozwiewały się z wiatrem. Pod koniec czerwca eliptyczna kopuła o wymiarach około 300 na 250 m i wysokości 50 m przestała rosnąć.