Wraz z pacyfikacjami powiatu tarnobrzeskiego i końcem istnienia Republiki Tarnobrzeskiej wygasała również działalność Powiatowego Komitetu Chłopskiego.
Organizacja W Republice Tarnobrzeskiej funkcje swoistej legislatywy pełniły wiece pod pomnikiem Bartosza Głowackiego (demokracja bezpośrednia), zaś funkcje egzekutywy pełnił Powiatowy Komitet Chłopski. Decyzje starosty miały być zależne od zgody komitetu powiatowego. Formalnie władza przynależała do komisarza Polskiej Komisji Likwidacyjnej, jednak faktyczną władzę sprawował Powiatowy Komitet Chłopski. Po wyborach do Sejmu w styczniu 1919 roku działacze powiązani z Republiką wydali odezwę, w której zachęcali do tworzenia rad chłopskich w każdej wsi, a w powiecie do utworzenia powiatowej rady chłopskiej (jako organizacji politycznej).
Komitet, ani swoją strukturą, ani genezą, nie nawiązał do tych tworzonych w czasie rewolucji rosyjskich.
Zdaniem Józefa Rawskiego, wbrew twierdzeniom Jana Gruszczyńskiego, w Republice nigdy nie powołano komitetu rewolucyjnego, a władza wykonawcza należała jedynie do Powiatowego Komitetu Chłopskiego.