Na komendę „na ramię – broń” żołnierz unosił prawą ręką karabin i ustawiał w położenie pionowe przed lewą połową ciała, lufą w prawo. Dolny bączek znajdował się na wysokości kołnierza. Lewą ręką chwytał karabin tuż pod prawą, prawą obejmował szyjkę tuż pod kurkiem i podnosił karabin tak wysoko, że można go oprzeć na płask o ramię; następnie lewą ręką chwytał kolbę dłonią z góry, tak, aby piętka trzewika kolby leżała między kciukiem, a palcem wskazującym, a dłoń i koniec palców przylegały do płaskiej części kolby. Karabin wspierał na barku w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny środka ciała. Skrzydełko znajdować się miało na wysokości drugiego z rzędu guzika, kolba przyciśnięta do lewej ładownicy. Prawa ręka wracała do zasadniczego położenia. W czasie dłuższego marszu dowódca mógł wydać komendę „przełóż – broń”. Żołnierze przekładali wtedy broń na drugie ramię. Na komendę „odtrąbiono” żołnierz pochylał lufę karabinu w tył, nieco wygodniej go opierając środkiem ciężkości o ramię.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Chwyty bronią · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.